Dawne skarby często wydają się być utracone na zawsze, znikając z kart historii na długie lata. Jednak czasem dzieje się cud, a zaginione dziedzictwo powraca, przynosząc ze sobą nie tylko historię, ale także niezwykłą pasję swoich twórców. Tak właśnie stało się niedawno, gdy XVIII-wieczna kolekcja muszli, uważana za zaginioną na ponad czterdzieści lat, wróciła do swoich korzeni, trafiając w ręce English Heritage.
Kolekcja ta, jak opisują historycy, posiadała „międzynarodowe znaczenie”, zawierając w sobie ponad 200 okazów muszli. Nie były to zwykłe muszle, lecz niezwykłe artefakty przyrody, obejmujące zarówno gatunki wymarłe, jak i te, które być może podróżowały na statkach kapitana Cooka. Ich historia jest równie fascynująca, co sam ich wygląd.
Historia kolekcji sięga XVIII wieku, kiedy to Bridget Atkinson (1732-1814), kobieta niezwykłego zapału i pasji, poświęciła swój czas na zbieranie tych delikatnych i pięknych tworów natury. Nawet mimo tego, że nie opuszczała Wielkiej Brytanii i rzadko wychodziła poza Cumbrię, Atkinson zgromadziła ponad 1200 muszli ze wszystkich zakątków świata. Jej fascynacja naturą i chęć poznawania różnorodności życia była przekazywana z pokolenia na pokolenie, aż do jej wnuka, Johna Claytona (1792-1890).
John Clayton, dorastając w rzymskim forcie Chesters, gdzie jego rodzina posiadała posiadłość, kontynuował tę pasję i zainteresowanie światem przyrody. Jego zbiory archeologiczne, stanowiące dzisiaj podstawę lokalnego muzeum, były owocem dziedziczenia po Atkinson oraz własnego zainteresowania.
Mimo że większość kolekcji muszli została sprzedana w 1930 roku wraz z posiadłością rodziny Claytonów, około 200 okazów znalazło swoje miejsce w muzeum. Później trafiły one nawet do wydziału zoologii na uczelni Armstrong College, obecnie Uniwersytet w Newcastle.
W latach osiemdziesiątych XX wieku, podczas sprzątania biur na uniwersytecie, muszle zaginęły i wydawały się stracone na zawsze. Jednak los chciał inaczej. Dr John Buchanan, przypadkowo natrafił na kontener, w którym odkrył zaginione muszle, ratując je od zapomnienia i zniszczenia.
Dla English Heritage, powrót tej kolekcji to prawdziwe odkrycie. Dr Frances McIntosh, kuratorka zbiorów na Murze Hadriana i w regionie północno-wschodnim, podkreśliła wagę tego wydarzenia. Dla wielu było to niczym cudowne zjawisko, że muszle nie tylko przetrwały, ale były bezpieczne przez wszystkie te lata.
Historia tej zaginionej kolekcji muszli to nie tylko opowieść o odnalezieniu utraconego dziedzictwa, ale także o pasji, oddaniu i trosce o nasze kulturowe i przyrodnicze dziedzictwo. To przykład, że czasem nawet największe skarby mogą zostać odnalezione, pozostając nie tylko cennym zapisem historii, ale także źródłem inspiracji dla przyszłych pokoleń.
na podstawie: Hexham-courant.co.uk
