Archeolodzy odkrywają ślady dynastii ottońskiej z X wieku

Archeolodzy, pracując w krypcie kolegiaty św. Serwatii w Quedlinburgu w Niemczech, natrafili na ślad średniowiecznej dynastii ottońskiej z X wieku. To znalezisko rzuciło nowe światło na praktyki religijne i architektoniczne tamtego okresu.

Chrzcielnica, jako nieodłączny element architektoniczny kościoła, służyła jako naczynie do udzielania sakramentu chrztu. To właśnie w tych świętych wodach ochrzczeni zostali prominentni członkowie dynastii ottońskiej, jak książę Henryk I Bawarii, Matylda, córka cesarza Ottona Wielkiego, czy Adelheid I, córka cesarskiej pary Ottona II i Teofanu.

Badania archeologiczne ujawniły, że chrzcielnica została umieszczona w pomieszczeniu w zachodniej części krypty kolegiaty. Zagłębienie w piaskowcu, o głębokości około 0,5 metra i szerokości 2,0 metra, wykuto w kształcie czteroliścia. Misternie wyłożone ściany zagłębienia oraz zwiększona wysokość podstawy sugerują, że chrzcielnica była wykonana z wysokiej jakości materiałów i poddana późniejszym modyfikacjom.

Odkrycie to przynosi istotne spojrzenie na praktyki religijne tamtych czasów. W X wieku chrzest odbywał się raz w roku, zwykle w Wielką Sobotę, co potwierdza istnienie zbiorowych chrzestów niemowląt i małych dzieci przez zanurzenie. Ceremonia odbywała się przy użyciu specjalnych formuł, przy blasku świec i akompaniamencie pieśni liturgicznych. Po kilku dniach od chrztu, w sobotę przed Białą Niedzielą, woda z chrzcielnicy była ostatecznie opróżniana.

Kolegiata św. Servatii, na terenie której odkryto chrzcielnicę, jest niezwykle ważnym zabytkiem historycznym. Znajduje się ona na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO od 1994 roku, razem z sąsiadującym zamkiem i starówką. Odkrycie to rzuca nowe światło na historię architektury sakralnej w tym regionie, dostarczając cennych informacji nie tylko o praktykach religijnych, ale także o strukturze i funkcjonowaniu kościołów w tamtych czasach.

To zaskakujące odkrycie archeologiczne nie tylko uzupełnia luki w naszej wiedzy na temat średniowiecznych praktyk religijnych, ale także stanowi fascynujący przyczynek do historii sztuki i architektury sakralnej w Europie Środkowej. Odkrycie to staje się jednym z kluczowych punktów odniesienia dla przyszłych badań nad tym okresem historycznym oraz dla rekonstrukcji historii budowli sakralnych w tej części kontynentu.

fot. Andrea Hörentrup – Krajowy Urząd Ochrony Zabytków i Archeologii Saksonii-Anhalt

na podstawie: Arkeonews